Վահան Տերյանն այս նամակում գրում է սիրո մասին։ Ավելի հստակ, նա խոսում է մարդու մեջ թաքնված սիրո, և դրա կարևորության մասին։ Թե ինչ արդյունք է ունենում սրտի և ուղեղի աշխատանքը։ Մարդկանց մտքում ձևավորվում են հանգամանքներ, որոնք հաճախ խանգարում են մեզ, և սահմանափակում մեր հնարավորությունները։ “Ինձ էլ խանգարեցին հանգամանքները: Բայց չէ որ մեզանից յուրաքանչյուրը կարող էր ասել «ուզո՛ւմ եմ»: Եվ մոտենալ” գրում է նա նամակում։ Մեր դիմաց սահմաններ դնողը մենք ենք։ Գեր մտածում ենք ամեն բանի շուրջ, արդյունքում կորցնում ենք այն՝ ինչ կարող էինք ունենալ։ Տերյանի հոգում արդեն աշուն էր, իր հոգին քարացել էր, որովհետև նա ուներ զգացմունքներ, որոնք չէր կարողանում արտհայտել։ Արդյունքում դրանք իրեն ցավ էին պատճառում, զրկում էին նրան սիրելու և սիրված լինելու հնարավորությունից։ Նա տխրում էր, որովհետև իր մեջ կուտակված սերը չէր կարողանում տալ իր սիրած կնոջը, իսկ սերը վերածվում էր տաղտկալի կարոտի։

Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացը սկսվել է 1915 թվականի մայիսի 24-ի ֆրանս-բրիտանա-ռուսական համատեղ Հռչակագրի հրապարակմամբ և վերսկսվել 1965 թվականից, երբ Ուրուգվայըպետականորեն առաջինը պաշտոնապես ճանաչեց Հայոց ցեղասպանությունը։

Սկսած 1915 թվականից տարբեր պետություններ ընդունել են բանաձևեր, որոնք դատապարտում են հայերի կոտորածը։

ԱՄՆ-ն երեք անգամ (1916,1919, 1920) ընդունել է նմանատիպ բանաձևեր, սակայն դրանք չեն կարողացել կանգնեցնել Օսմանյան կայսրության գործողությունները։ 1915 թվականին մայիսի 24-ին Ֆրանսիան, Մեծ Բրիտանիան և Ռուսական կայսրությունըհանդես են եկել համատեղ հռչակագրով, որը նույնպես քննադատում էր այդ կոտորածները։